اي اميرمومنان و اي بهترين اوصيا، اي عصاره عدالت و اي پرچمدار حقانيت و مظلوميت، اي درياي پاکي و نجابت، اي مظهر علم و تقوي، اي امير تنها و غريب  و اي امام انس و جان درمانده ايم از بيان عظمت و مظلوميت تو اي اميري که خداي رحمان به وجودت مباهات مي کند....

اي امير يتيم نواز که عرشيان و اهل آسمان ها بي تاب يک لحظه ديدارت بودند چگونه بخوانيم و آتش نگيريم که در مساجد و منابر و در کوچه و بازار به وجود مقدس تو اهانت مي کردند و تو با تمام قدرت و علم و عظمتي که ايزد يکتا در وجودت نهاده بود به امر خدا صبوري مي کردي و هيچ نمي گفتي.

اي اميد ستمديدگان و مظلومان دستان خيبرشکن را چگونه به صبوري واداشتي که گره ريسمان اهل ضلالت و گمراهي را به دور خود تحمل کند، ذوالفقار دشمن افکن را چگونه آرام ساختي و با چشمان پاکت که لحظه اي هفت آسمان را در پي جبرئيل امين در مي نورديد چگونه زهراي اطهر(س) را بين در و ديوار و آتش و دود تحمل کردي، مامور به چگونه صبري شدي اي علي مظلوم که پس از قرن ها چون آتشي است بر دل دوستان و شيعيانت که درياي اشک هم تسلي بخش آن نيست.

ای به فدای تنهاییت عدالت تو را زينت بخش سخنراني ها و مصاحبه ها و تراکت هاي تبليغاتي قرار داده ايم. در نبودت خوارج جولان مي دهند و منافقين نيز نام تو را ورد زبان کرده اند و دنياي خود را مي سازند و شيعيان و دوستان واقعي ات گوشه اي از مظلومي تو را به ارث برده اند و اگرچه با چاه نجوا نمي کنند اما بغض ها را فرو مي خورند و چشمانشان خونبار است و به اميد ظهور فرزند پاک و مهربانت، دندان بر جگر مي گذارند و به پاکي خلوت هاي خويش پناه برده اند.

اي مولاي مظلوم و غريب شيعيان شما نيز براي پايان اين جدايي و فراق و رسيدن فصل ظهور با ما دست به دعا بردارید و غريبي و مظلومي خود را واسطه استجابت آن قرار دهید.......